Kategoria: Społeczeństwo

Z dotychczasowych rozważań wynika, że decydującą rolę w epistemologii genetycznej twórca tej koncepcji wyznaczył akceptowanej przez siebie psychologii. Jest to rola na tyle doniosła, że

Z dotychczasowych rozważań wynika, że decydującą rolę w epistemologii genetycznej twórca tej koncepcji wyznaczył akceptowanej przez siebie psychologii. Jest to rola na tyle doniosła, że

Dopiero gdy uwzględni się owe dodatkowe założenia epistemologii genetycznej, można potraktować teorię inteligencji jako system wyjaśniający właści­wości procesów rozwojowych w nauce. Można także wówczas wyprowadzić

Podkreślić trzeba, że nie wszystkie pozapsychologiczne przesłanki epistemologii genetycznej zostały przez jej twórcę wyraźnie sformułowane. Niektóre z nich można stosunkowo łatwo wydobyć, analizując Piagetowską polemikę

Jak była już o tym mowa, teoria inteligencji Piageta charakteryzuje rozwój poznania dowolnej jednostki ludzkiej w ontogenezie, tj. od urodzenia do okresu dojrzałości, osiąganej przeciętnie

Zachowanie jest tu rozumiane bardzo szeroko, tak, iż obejmuje ono zarówno czysto odruchowe reakcje, jak i wszelkiego typu czynności fizyczne (tj. działania na przedmiotach materialnych)

Merytorycznie, z uwagi na treść, również nie posiada ono zbyt bliskich odpowiedników w pojęciach zachowania wypracowanych czy to przez tradycję behawiorystyczną, czy psychoneurofizjologiczną. Nawet bowiem

Zdaniem Piageta, poznawczego aspektu zachowania nie można adekwatnie opisać w terminach procesów ośrodkowego układu ner­wowego. Generalnie zakłada on zmodyfikowaną wersję „paralelizmu psychofizycz­nego” klasycznego introspekcjonizmu. Przyjmuje

Z kolei fakt, iż wszelkiemu zachowaniu przypisuje się pewną kom­ponentę poznawczą, nieobserwowalną, odróżnia pojęcie Piagetowskie od beha- wiorystycznych jego wersji. W zasadzie pojęcie to najbliższe

Zgodnie z tą teorią, nie każde zachowanie ukierunkowane jest świa­domym działaniem racjonalnym, gdyż cechy tej nie posiadają ontogenetycznie wczesne formy zachowania, które stopniowo dopiero przekształcają

Z kolei zaś rozwój zachowania adaptacyjnego jest jednocześnie – z punktu widzenia tej teorii – rozwojem inteligencji, bowiem aspekt poznawczy zachowania adaptacyjnego, wyrażający dany stan

Zwróćmy uwagę, iż możliwość utożsamienia tych procesów: (i) ewolucji myślenia, (ii) ewolucji inteligencji, (iii) ewolucji poznania i (iv) ewolucji zachowania adapta­cyjnego, jest wynikiem holistycznego potraktowania