Kategoria: Społeczeństwo

Fak­tycznie, jeśli stany świadomości rozwijają się w czasie, to mimo to nie musimy mówić, że jeden z nich jest .przyczyną’ drugiego, ponieważ jeden z nich

„Implikacja” w sensie Piageta jest w sferze poznawczej stosunkiem racji do kon­sekwencji . Na wyższych poziomach rozwoju myślenia zdaje się być ona po prostu relacją

Nośnikami „znaczeń” mogą być bowiem — zdaniem Piageta — nie tylko znaki językowe, lecz także symbole, a nawet tzw. wskaźniki percepcyjne, przy czym „znaki” charaktery­zują

Piageta zawiera racje analogiczne do przywoływanych przez klasyczny intro- spekcjonizm dla uzasadnienia tezy, że w „niematerialnym” świecie psychicznym odpowiednikami praw przyczynowych są prawa asocjacji. Nic

Jak już wspominaliśmy, w trakcie rozwoju ontogenetycznego ulegają zmianom ilościowym i jakościowym poszczególne komponenty zachowania adaptacyjnego: poznawczy, afektywny, motoryczny, w efekcie czego zachowanie to staje

Rozpatruje go pod kątem nie tyle treści poznawczych naby­wanych przez podmiot w kontakcie z obiektami zewnętrznymi, co organizującej owe treści struktury. Dlatego mówić można, że

Struktury owe reprezentują formalny aspekt komponenta poznawczego za.cho- – wania adaptacyjnego. W świetle rozważanej teorii ten formalny aspekt determinuje właściwości formalne i treściowe pozostałych komponentów

Termin „zachowanie adaptacyjne” zarezerwujemy dla przypadków, w których będzie mowa o zachowaniu adaptacyjnym jako całości. Powyższe decyzje terminologiczne wydają się niezbędne dla względnie jasnego wyłożenia

Ta „naturalna” logiko-matematyka podmiotu, rozpatrywana w genetycznej perspektywie ontogenezy, odbiega dość znacznie od norm logiczno-matematycznych funkcjonujących w praktyce społecznej, jako czynnik systematyzujący czy to po­toczne

Jego stanowisko w tej sprawie wyraża m. in. następująca wypowiedź: „Ten genetyczny punkt widzenia, któjy począwszy od tego wstępnego rozdziału chcemy stale podkreślać, posiada is­totne

W ewolucji struktur poznawczych od urodzenia do dojrzałości można wyróżnić trzy stadia, kolejno po sobie następujące: (1) stadium sensoryczno-motoryczne obejmujące przeciętnie okres od urodzenia do

W ramach każdego z tych stadiów można wyodręb­nić kilka składowych etapów czy faz (podstadiów). Przykładowo, w stadium sensoryczno-motorycznym Piaget wyróżnia sześć następujących po sobie faz: